This entry was posted on Oct 01 2009 by denge

Ona ama ona yazıyorum

Anladım;

Parmaklarımı tuttuğunda anladım
Gözlerini gözlerime diktiğinde
Yandan yandan güldüğünde anladım
Sesini yükselttiğinde
Geceleri uykumu böldüğünde anladım
Uyumak istemediğimde
Beklediğim şeylerin tuhaflığı ile anladım
Öpemediğimde,
Babamı ve babalığı anladım…

Eser : Yılmaz AVCI

Yorum Gönder